 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
Een Graves uit de Bordeaux-streek is sowieso al goed, meestal, maar deze door Viticulteurs-Récoltants te Mazères (Gironde) gebottelde wijn is van excellente kwaliteit. Château Les Queyrats is een bijna 200 jaar oud wijngoed. Deze wijn uit 2014 is door Dominique et Pascal Guignard samengesteld uit Cabernet Sauvignon en Merlot uit eigen grond, vandaar dat ze het kenmerk Recoltant op de capsule mogen zetten. Ik heb 5 flessen die samen 90 euro kosten, per stuk 19 euro.
| Articlenumber | : | Graves-Les Queyrats |
| Prijsindicatie | : | € 19.00 |
Na lang zoeken heb ik een paar teksten gevonden die ermee te maken hebben. Maar sommige Fransen kunnen het je zo vertellen. Het is wijn die niet versneden is met andere wijnen. Dus ik bedoel niet versneden met water, maar met wijn uit bijvoorbeeld een andere streek, of zelfs van een andere boer. Wijn kortom die geplukt is op het landgoed van de boer in kwestie, daar is verwerkt tot wijn, en daar in flessen is gestopt (mise en bouteille au château, of eenvoudiger à la maison). Meestal wijn van één wijnboer, meestal wijn van een wijnboer die geen zin heeft in al die dure wijncertificaten waar hij veel geld voor moet neertellen.
Als de boer alles in eigen hand heeft, lijkt dat een goede zaak. Maar dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Een dronken boer houdt geen oog op zijn productieproces, er gaat wat mis, en wij als consument zitten met de brokken. Maar een wijnboer in Frankrijk (of elders) heeft ook liefde voor zijn vak. En weinig geld. Het verkrijgen van een certificaat zoals een VDQS of een AOC kost geld, veel geld. Sommige boeren lappen dat certificaat daarom aan hun laars. Consumenten in hun regio weten meestal wel wie goede wijn maakt. Dus waarom kijken naar een certificaat?